Bilgenin Mutluluğu Arayışı

0
1111

Amaçları aynı yöntemleri farklı olan Stoacılık ve Epikurosçuluk tek bir şeyi bulmayı amaçlar; o da tedirginliğin yokluğu anlamına indirgedikleri mutluluktur. Bu mutluluk Platon’un öne sürdüğü ölüm sonrası ruhun kurtuluşu gibi yaşam sonrası değildir, dünyada aranır. Ruh da dahil olmak üzere var olan her şeyin cismani bir doğası vardır, bu nedenledir ki insan aklıyla olduğu gibi duyularıyla da dünyaya çakılmıştır. O halde insan mutluluğu ölümün ötesinde değil, yaşamda aramalıdır. İnsan doğal düzeni kabullendiğinde bu mutluluğa erişebilir.

İşte antik çağın sonlarına doğru bilgelerin mutluluğu arayışı bu biçimdeydi. Eminim hem Zenon hem de Epikuros mutluluğu ölümün arkasına atarak çok daha rahat bir biçimde işin içinden sıyrılabilirlerdi ancak öyle olmadığından bu saf arayış benim için çok değerli.
Bu iki düşünce akımı, hayatını kötü yaşayan insanların mutluluğu için bir vaatler zinciri oluşturamadıklarından hıristiyanlık ve musevilik karşısında tutunamadılar. Tek tanrılı dinler atağına direnen Platon’un düşüncesi olmuştur, antik çağın diğer düşünceleri ise dini kitapların içeriğini zenginleştirilmek için kullanılmaya başlamıştır. Özellikle bkz: eski ahit. Bu açıdan antik çağ sonunda tek tanrılı dinlerin yayılması, zaman ilerlerken geriye gitmekten fazlası değildir.

Bir yorum bırakın