Platon’un Mağarası

2
1804

Platon bu alegoriye genellikle filozoflar ile insanlar arasındaki farkı göstermek için başvurur.
Bu mağarada zincire vurulmuş ve yüzleri mağaranın karanlık duvarına dönük tutsak insanlar vardır; meşale ateşinin ışığıyla duvarlara yansıyan gölgeleri izleyen. Arada bir tutsaklardan birisi (filozof) bırakılıp gün ışığına doğru gitmeye zorlanır. Bu tutsak aşama aşama gün ışığına (iyiye) alışır. geri mağraya döndüğünde anlattıklarına kimse inanmayacaktır ve kendisi kurtarmak istediği insanlar tarafından felakete uğratılacaktır.

Sokrates’e olduğu gibi.

2 YORUMLAR

  1. Bazıları hakikate ulaşır ama biz onlara inanmayız. çünkü biz mağaradayızdır ve dışarı çıkmamışızdır. dışarıdan gelen gölgelerden başka bir bilgimiz yoktur. dışarıdan mağaraya gelenlerin anlattıklarını yanlış buluruz. çünkü gölgeleri hakikat sanarız

    • bilgimiz dışarıdan gelen gölgelerden değil bir mum ışığına toplanmış bir grup insanın gölgelerinden oluşur. bu gerçekliği o kadar benimser ki insan, aydınlanmış olana inanmak istemez, onu dışlar.
      Burada dışarıya çıkan insan bir filozof ya da Nietzsche’nin üst insanı olabilir.

Bir yorum bırakın